Hangi Mevsim'sizlik?

Bazı aşklar vardır ki, varlıkları bile imkânsızlıkla örülüdür. Onları sevmek, düşmek için değil, düşüşün ta kendisi için yaşanır. Bu roman, o imkânsızların peşinden koşan bir yüreğin hikâyesini anlatıyor; yarım kalan şiirler gibi eksik, yırtık ruhlar gibi onarılamaz, ama yine de umutla dikilen. "Kalbini, sana merhem olacak birine ver," diye yazsa da kahramanımız, gelmeyecek olanı beklemekten vazgeçmiyor. Her adımında sendeleyerek, ama asla kaçmadan yürüyor bu yolda. Sevdasının ortasında durup, ona sarılıyor; biliyor ki bir gün düşecek, son kez. O zaman anlayacak: her hikâyenin mutlu sonu yokmuş. Yine de düşene kadar, ne olursa olsun, kendisi olmaktan vazgeçmeyecek. Ruhuna rüzgâr işleyecek, ellerine yeniden uzanacak; şarkılara, anılara, insanlara gömülerek. Her adımda, her düşüncede, hep o kayıp şeyin peşinde: ne olduğunu, nerede olduğunu bilmeden. Sessiz çığlıklarla dolu bir yolculuk bu; kelimelerin yetmediği yerde, yürek konuşuyor.