Hançer

İsfahan’da son vakitler yaklaşıyordu. Adam, secdeden doğrulurken dudaklarından dökülen sözler, bir gerçeğin yankısı gibi odada asılı kaldı: "Gerçek kalıcılık, insanın değil, yalnızca Yaradan’ındır." Namazını tamamladıktan sonra, yıllardır ertelediği o son sayfaların ağırlığını yeniden hissetti. Ayakları sızlıyordu, ama çekmeceye uzanmaktan geri durmadı. İçi karmakarışık kâğıtlar, bir ömrün izlerini taşıyordu sanki. Diviti eline aldığında, içindeki o ses susmuştu artık. "Sonra yazarsın" diyen o fısıltı, bu kez duyulmamıştı. Belki de farkındaydı: Bu satırlar bittiğinde, kendi hikâyesi de sona erecekti. Bir ömür boyu beklediği o üç dört sayfa, şimdi önünde duruyordu – hem eserin, hem de hayatının son perdesi.