Halvet Der Encümen

Günlerimiz seninle birlikte anlam kazanıyordu; zaman, adeta bir ritüel gibi akıp giderken şehrin yabancı yüzünü kan kırmızısı bir düşe boyardık. Güneş batarken sesimizde ne solgunluk kalırdı ne de yorgunluk; soylu bir hüzünle çınlardı her söz. Şimdi bastığımız toprak, gözlerini kapamış, sessizliğin ardına çekilmiş gibi. İçtiğimiz suyun şırıltısı bile pas tuttu; dört unsurun gerçeği içine sindi, eylül sokaklarında kuru yaprakların hışırtısından başka bir şey kalmadı. Seninle paylaştığımız her an, artık yalnızca hafızada bir gölge gibi titreşiyor.