Halûk’un Defteri

Tevfik Fikret, oğlu Halûk’un doğumuyla birlikte içine düştüğü karanlık düşüncelerden sıyrılır. II. Meşrutiyet’in ilanı da bu değişimi pekiştirir; Aşiyan’daki yalnızlığını geride bırakıp yeniden hayata sarılır. Geleceğe dair umutları yeşerirken, gençliği ve değişimi yücelten dizeleri kaleme alır. Şair, özgürlüğün ve aydınlığın simgesi olarak gördüğü yeni nesle seslenir: "Yarın senindir, bu devrim, bu yenilenme... Her şey zaten senin değil mi? Ey umudun taze yüzü, işte önünde duran ufuk: bulutsuz bir sabah göğü, titreyen kollarını açmış seni bekliyor. Koş! Ey hayatın gülümseyen şafağı, herkesin gözü sende; sen ki geleceğin umudusun. Alnında yeni bir yıldız, hatta bir güneş var. Doğ, ufuklara; önünde uzanan çileli geçmiş sonsuza dek kararsın." Fikret’in bu eseri, bir babanın sevincini, bir dönemin heyecanını ve değişime duyulan inancı şiirsel bir dille aktarıyor.