Hallac & Kurtarın Beni Tanrı'dan

Sözün bittiği yerde başlar asıl hikâye. Sessizlik, yalnızca dudakların kapanması değil; yüreğin ateşinde kavrulup, acının tuzuyla yoğrulan bir dildir. Kimileri için susmak teslimiyettir, kimileri içinse en derin feryadın ta kendisi. Harflerle örülü dünyada, alfabesiz bir çığlık gibidir bu suskunluk; dudaklardan dökülmeyen her hece, yürekte daha gür yankılanır. Hallac’ın “Ben Hakk’ım” dediği o kanlı şafakta, sözün bedeli idamdı. Mevlana’nın secdeleri ise ölüme davetti her defasında, ama ölümden değil, ölümsüzlükten yana. Şems’in aşkıysa güneşi bile kıskandıracak bir yangındı; tutuşan her şey, sonunda kül olsa da ışığını hiç kaybetmedi. Susmak, bazen en yüksek sesle haykırmaktır. Bazen de, Tanrı’dan başka kimsenin duymadığı bir yakarış...