Hallac-ı Mansur / Aşkın Gözyaşı Hidayet Öncüleri 6

Hallac-ı Mansur’un son anları, derin bir hikmet barındırır. İdam sehpasına götürülürken etrafındakiler taş yağdırır, o ise sessizce gülümser. Taşlar acıtmamıştır çünkü onları atanlar, onun yüreğindeki aşkı bilmeyenlerdir. Fakat dostlarından biri, taş yerine gül atınca Hallac-ı Mansur’un yüzü buruşur, inlemeye başlar. Şaşıranlara verdiği cevap, her şeyi açıklar: "Beni tanımayanların attığı taşlar incitmez, çünkü anlamazlar. Ama beni sevenler, benim halimden haberdar olanlar... Onların attığı gül, yüreğime işler." Bu sözler, aşkın ve anlayışın derinliğini gözler önüne serer.