Halkların Zamanı

Berfo, karlarla kaplı dağların gölgesinde durmuş, uzaktaki kayalıkları süzerken birden karşısında beliren yaşlı adamın sesiyle irkildi. "Seninle birlikte bir kadın daha olacaktı, değil mi?" diye sordu ihtiyar, gözlerinin içine bakarak. Berfo’nun yüzü anında aydınlandı; gülümsemesi, yılların izlerini taşıyan yüzünde bir umut ışığı gibi parladı. Eli, yaşlının avucunda gevşerken, "Sizi arkadaşlar mı gönderdi?" diye sordu hayretle. İhtiyar başını sallayarak onayladı ve ekledi: "Dünden beri sizi bekliyorum." Berfo, yanındaki Xezal’a kısa bir bakış attıktan sonra tekrar adama döndü. "Başımızdan çok şey geçti," dedi, sesi yorgun ama kararlı. "Haritayla bulduk burayı, yoksa Gabar’a çıkmayı planlıyorduk." Dağın eteklerinde uzanan kar örtüsü, sanki onları bekleyen bilinmeyeni saklıyordu.