Halamın Villası

Çocukluğun o tozpembe anları sandığımız kadar masum muydu gerçekten? İlk öpücük, ilk kez gururla söylenen İstiklal Marşı, annenin elinden alınan ilk hediye... Peki ya ilk kez hissedilen yalnızlık, ilk ihanet, ilk terk ediliş? Kreşin kapısından içeri adım atarken yaşanan o boğazda düğümlenen korku, huzurevindeki ilk yalnız gece, mezar taşının başında dökülen ilk yaşlar... Bazı anlar öyle derin iz bırakır ki, unutmak neredeyse imkansız hale gelir. Onları yok saymak, geçmişin en kıymetli parçalarına sırt çevirmek değil midir? Bu satırlar, belleğin tozlu raflarında saklı kalan o ilkleri, acı tatlı tüm halleriyle yeniden gün yüzüne çıkarıyor. Hayatın küçük ama sarsıcı başlangıçları, unutulmazlığın eşiğinde bekliyor.