Haksız

Dünya benim için her zaman yabancı bir topraktı. İnsanların kurduğu bu güç ve çıkar düzenine asla ısınamadım. Hayatta kalabilmek için nefes almanın ötesinde bir şeyler yapmam gerektiğini biliyordum, ama bu düzenin içinde yer almak da istemiyordum. Zorunluluklar beni zamanla köşeye sıkıştırdı; güçsüzsen, sistemin istediğini yapmak zorundasın. Kendi düşüncelerim, inançlarım bir kenara itildi, sadece hayatta kalabilmek için boyun eğdim. Kalemimle sığınacak bir liman buldum kendime. Ne tamamen teslim oldum ne de tamamen isyan ettim. Bazen bu düzene köle olmuş insanlardan daha zavallı göründüm, bazen de kimsenin cesaret edemeyeceği duruşlar sergiledim. Peki, bütün bunların sonunda ne kazandım? Hiç. Yazdıklarım, senin umursamadan geçtiğin satırlar, aslında senin adına bir itiraftı. Kalemimin gücü, benim için bir avuntudan öteye geçmedi.