Hah

Birgül Oğuz’un *Hah*’ında yası anlatmanın ötesine geçen bir dil var; acıyı, kaybı ve belleğin kırılganlığını aynı anda taşıyan bir anlatı. Babalar sevilince solup gider burada, çocuklar ise tüfeğin ucunda belirsiz bir gölgeyle baş başa kalır. Kırık parçalar, lekeler, kül yığınları... Zamanın akışı içinde eriyen yalnızlıklar, unutulmaya yüz tutmuş bir dönemin izlerini bugüne taşır. "Yılbindokuzyüzeylül"ün gölgesi, temsil edilemeyenin peşinde sürüklenir; telafi edilemez olanın ağırlığı, satır aralarında soluklanır. Öyküler halden hale geçerken, yasın kendisi de bir dil bulur: sessizliğin, hatırlamanın ve belki de hiç anlam verememenin dili.