Hafif Metro Günleri

Murat Yalçın’ın kaleminden dökülen cümleler, hayata tutunma çabasının sisli bir fotoğrafı gibi. Hangi yoldan sapıp buraya geldiğini, hangi köprüleri geçip hangilerinde takılı kaldığını soruyor kendine; ama yanıtlar, buzlu camların ardında titreşen gölgelerden ibaret. "Dayanmak zorundayız" diyenlere kulak asmıyor, çünkü o, parmak uçlarında sallanan satırların tutsağı. Kırk katır mı, kırk satır mı? Soru bile yok ortada; o, ağaçtan düşmüş bir yaprak gibi savruluyor zaten. Hayata adım attığı gün, hayattan kovulduğu günle aynıymış meğer. Soğuk rüyaların içinde, fısıldayan atlarını sürüyor, yarım kalmış bir yokuşun ortasında. *Hafif Metro Günleri*, ironiyle yoğrulmuş bir karabasandan fırlamış gibi: hem acıtıyor, hem de gülümsetiyor.