Hadis ve Sufi Yorum & Bahrul Fevaid

Tasavvufun özü zamanla silinirken, geriye yalnızca adı kaldı; gerçek mânâsı kayboldu, yerine biçimciliğin gölgesi düştü. Asıl sûfî, öğrenilen ilimle birlikte ilahî verasetin sırlarını da taşıyan kişidir. Bilinenle amel eden, bilmediği ilimlere de erişir; bu, yüce bir hakikatin kapısını aralar. Dış ilim, okuma ve öğrenme yoluyla kazanılır; önce tevhidin temellerini sağlamlaştırır, ardından fıkhın derinliklerine iner. Ancak asıl veraset ilmi, nefsin tuzaklarını, amelin gizli kusurlarını ve dünyanın aldatıcı cazibesini tanımaktır. Peygamber’in müjdesi şudur: Öğrendiğini yaşayan, bilmediği ilimlere de varis olur. Bu ilim, ilham ve ferasetle gelen, Allah’ın nuruyla bakabilme yetisidir. Riyazet, ruhbanlık ya da nefse eziyet değil, bedeni ve ahlakı güzelleştirme yoludur. Asıl amaç, nefsin arzularını ilahî rızaya dönüştürmektir. Eğitilmemiş bir nefsin isteklerine boyun eğmek ya da onlara karşı çıkmak, tek başına.