Haçeş Hikayeleri

1864'te Kafkasya'nın dağlarından kopup gelen Çerkesler, Anadolu topraklarına sığınırken yalnızca bedenlerini değil, geçmişlerini de sırtlarında taşıdılar. Evleri ateşe verilmiş, kökleri sökülmüş olsa da unutmamak için dirençle sarıldıkları hikâyeler vardı. Her bir anlatı, kaybolan bir dünyanın izlerini sürdürmenin, belleği diri tutmanın yolu oldu. Erol Gergin, *Haçeş Hikâyeleri*'nde bu mirası kendi yaşamından kesitlerle örüyor: Uzunyayla'nın tozlu yollarında büyüyen bir çocuğun gözünden, aile sofralarında fısıldanan efsanelerden, komşu kapılarında paylaşılan sıradan mucizelere uzanıyor. Gündelik hayatın içine ustaca yerleşen bu öyküler, hem kişisel hafızayı hem de bir halkın kolektif yolculuğunu anlatıyor. Kimi zaman gülümseten, kimi zaman hüznün ağırlığına boğan anlar, Çerkeslerin sürgün sonrası Anadolu'ya nasıl kök saldığını gösteriyor. Gergin, anılarla tarih arasında kurduğu bağla, kaybolmaya yüz tutan.