Hacegan-Nakşibendiyye Tarikatı ve Yedi Pir

Orta Asya, İslam tasavvufunun en verimli topraklarından biri olarak tarih boyunca pek çok manevi akımın doğduğu bir coğrafya oldu. Hicaz’dan Horasan’a uzanan zahitlik ve sûfilik gelenekleri, bu topraklarda kendine özgü bir okul haline geldi. Özellikle 8. yüzyıldan itibaren Medine, Basra ve Nişabur’daki tasavvufî hareketlerle paralel gelişen Orta Asya sûfiliği, zamanla derinleşerek kendine has bir yol çizdi. 12. yüzyıldan sonra İslam dünyasında filizlenen tarikatlar arasında dört büyük kol, bu bölgeden yükseldi: Yeseviyye, Kübreviyye, Işıkiyye ve Hâcegân-Nakşibendiyye. Bu kitap, Hâcegân-Nakşibendiyye tarikatının kökenlerine, evrimine ve yayılışına odaklanıyor. Tarikatın felsefi temelleri, öğretisinin özü ve yedi büyük piri –Abdülhâlik Gucdüvânî’den Bahâeddin Nakşibend’e kadar– ayrıntılı biçimde ele alınıyor. Her birinin hayatı, düşünceleri ve manevi mirası, tarihin akışı içinde incelenirken, tarikatın.