Habersiz Dağ

Dağlar gibi sessiz, dağlar gibi ağır bir yürek taşırım ben. Kanatlarım olsa uçamaz, gözyaşlarım olsa akmaz; çünkü ben bir dağın acısıyla doğmuşum. Çocuklar yüzüme kömür çizer, burnuma havuç takar, ben de gülmek zorundaymışım gibi dururum. Oysa içimde kopan fırtınalar, geçmişin her izini, her yüzünü, her sözünü kemirir durur. Toprağımın ilk adımları, üzerimde bıraktığı izler, beni ben yapan her şey... Hepsi bir hesaplaşma ister. Sesim duyulmaz, yaralarım görünmez ama sonunda şifa vardır. Tıpkı dağların vakur sessizliği gibi, tıpkı şiirin gizli hüzünleri gibi. Bu, bir dağın kendiyle, geçmişiyle ve unutulmak istemeyen her şeyle yüzleşmesidir.