Güzler ve Yalnızlıklar

Akşamın gölgesi dağların sırtına saplanırken, yollar kendi evlatlarını soyan haydutlara dönüşür. Her bıldırcın, kaçınılmaz bir kader gibi kamyon camlarını ıskalar. İnsan, geride yalnızca bomboş bir sırt çantası bırakır; gençlik aşklarının masumiyeti, ağır bir kan kaybıyla solup gider. Güneşin alnında balçık taş kesildiğini gördün mü hiç? Son çeyreğin o tüyler ürpertici sessizliği, yılanların en dürüstünün çıngırağını bile susturur. Duman tüten serüvenlerimiz sürerken, umut kemendini sıkıca bağlamak gerek. Dost kucaklaşmaları ve fidan gölgeleri altında, her seferinde yeniden doğarsın. Mısır tarlalarından Nil gibi akıp geçerken, kaçan kızın bohçasında saklı cesaret ve umut, yüreğindeki koru ve yaraları dindirir. Maceranı, yolda bulduğun o müptez kardeşe anlatmak, belki de en büyük kefarettir.