Güzide

Hafız Hasan, içindeki fırtınayı dışarı vuramamanın ağırlığıyla eziliyordu. Çaresizlikten boğulacak gibiydi; ne bir itiraz edebilmiş, ne de yüreğindeki isyanı dile getirebilmişti. "Emir böyle, artık ezanı bu şekilde okumak zorundayız" demekten başka söz bulamamıştı dudaklarında. Sesindeki titremeyi, kendi bile tanıyamamıştı. Etrafı bulanıklaşmış, ayaklarının altındaki zemin kayganlaşmıştı sanki. Tek istediği, bu yükten sıyrılıp evinin dört duvarı arasına sığınmaktı. Ama biliyordu ki, kapıyı kapatsa bile içindeki ses susmayacaktı.