Güzeşte

Zamanın kıyısında durup geçmişe bakmak, bazen yürek burkan bir yolculuğa dönüşür. *Güzeşte*, kaybettiklerimize, kavuşamadıklarımıza ve bir türlü unutamadığımız o eski günlere tutulan bir aynadır. Anılar, tıpkı yıpranmış bir kumaşın dokusunda saklı sırlar gibi, bazen beklenmedik anlarda karşımıza çıkar. Kimi zaman bir şarkıda, kimi zaman bir kokuda, kimi zamansa yalnızlığın sessizliğinde... Erol Abi’nin acısı da öyle; ne tam anlatılabilir, ne de kolayca geçer. Günler, haftalar, belki de yıllar boyu içimizde biriken her şey, bir anda boşalır gibi olur. Ağlamak, bazen en derin tesellidir. Bu roman, o anların hikâyesi; geçmişin gölgesinde kaybolan umutların, kırık hayallerin ve yeniden doğmanın sancılı ama güzel yolculuğu.