Güzeran

Sessizliğin içinde kaybolan bir iz gibi, zamanın akışında eriyip giden bir varlık. Ne tam olarak duyuluyor ne de görünüyor; sadece hissediliyor, seziliyor. Bir an var, bir an yok; düş gibi kayıp gidiyor, rüzgârda savrulan bir yaprak misali. Sonsuz sanılan her şey, bir anda hiçliğe dönüşüyor. Uykunun sınırlarında dolaşırken ansızın beliriveren iri, beyaz bir kuş çıkıyor karşınıza. Sizi alıp götürüyor; dünya, avucunuzda küçücük bir hardal tanesi kadar kalıyor. Orada, bekleyen bir dağ var. Sizi çağıran, sizin de özlediğiniz. Sadık Yalsızuçanlar, öyküden romana, denemeden senaryoya uzanan geniş bir yazın dünyasında iz bırakmış bir kalem. Eserleri pek çok dile çevrilen yazar, bu kez "hiç" kavramının derinliklerine dalıyor. Kahramanlarının iç dünyalarındaki yolculuğu, manevi bir arayışa dönüştürüyor; okuyucuyu da bu keşfe ortak ediyor. Varoluşun sınırlarında gezinen bir anlatı, düşündüren ve hissettiren.