Güzel Uyu

Annesinin gözünde hep bir fesleğen filiziydi o; kokusu evin her köşesine yayılan, narin ama dirençli. Sabahları ise annesinin sevgisini fark etmesine rağmen, o saatleri sevmezdi hiç. Kitaplar, sahaflar, tozlu raflar arasında kaybolan zamanlar da öyle. Yine de annesini içten içe sevdiğini belli etmez, duygularını kendi kabuğunda saklardı. Öğlenleri daha bir ılıktı ruh hali; canı istediğinde sevgi gösterir, istemediğinde çekip giderdi. Kendini sevmek, o günlerde en kolay gelen şeydi. Ta ki Sahaf Mehmet’le karşılaşana dek. Mehmet, annesinin sevdiği her şeyin bir yansıması gibiydi sanki: kitap kokan elleri, sessiz ama derin bir varlığı. Ve o da, farkında olmadan, bu yansımanın içinde kaybolmaya başladı.