Güzel Günleri Beklerken

İnci, değişimin sandığı kadar kolay olmadığını fark ediyordu. İstemenin yetmediği, bilmenin de şart olduğu bir gerçekti; çünkü bilmek, içindeki bazı kapıları aralarken bazılarını kapatıyor, değişim arzusunu tetikliyordu. Ama bu yeter miydi? Dış dünyanın da onay vermesi, uyum sağlaması gerekmiyor muydu? Yoksa içsel arayışlar, dışarıdaki kaosla çarpışıp yok mu oluyordu? Evine bitişik balkonda süzülen sessizlik, İnci’yi rahatsız ediyordu. Komşusunun gürültülü varlığına alışmıştı birdenbire; sarhoş kahkahaları, gece yarısı şarkıları, hatta o kırık dökük neşesi bile. Şimdi yokluğu, evin her köşesine çöken boşluğu daha da belirginleştiriyordu. Adamın o esrik anlarda nasıl kolayca uykuya daldığını merak etti. Belki de gerçek huzur, farkında olmadan kaybolabilmekteydi.