Güz Gelmeden

Selçuk Baran’ın kaleminden çıkan bu satırlar, bir ömrün izlerini sürüyor. On iki defter, on iki farklı dönem; gençlik coşkusundan olgunluğun derin sessizliğine uzanan bir yolculuk. Yazar, zamanın akışında kaybolan anları kâğıda dökerken, hem kendini hem de yaşadığı dönemin Türkiye’sini anlatıyor. Bazen umutsuzlukla boğuşan, bazen heyecanla dolup taşan, bazen de huzur bulan bir ruhun izleri bu sayfalarda. Geçmişe dönüp bakma isteği, geleceğe bırakılacak bir miras arayışı, hatta belki de kendinden bir parça yaratma arzusu… Baran’ın günlükleri, sadece bir insanın değil, bir ülkenin değişim sürecine de tanıklık ediyor. Yalnızlık, tutku, hayal kırıklıkları ve dingin anlar; her biri, okurunu kendi hikâyesiyle yüzleştiriyor.