Güvercinler Uçarken Ölür

Yaşam, bazen anlamsız bir yolculuğa dönüşen, kapısı kilitli bir handa kalakalmak gibi. İlk adımda sendelediğimiz, duvarlarına dokunmaya cesaret edemediğimiz bu mekân, içimizdeki sesi bastırır. İnsan, kaybolmuş bir mektup misali; adresi olmayan, gönderilemeyen bir umut. Her satırı yaralarla dolu, her sayfası suskunlukla örülü bu hikâye, varoluşun o kırılgan dengesini sorguluyor. Acıyla yoğrulmuş bir yolculukta, güvercinlerin kanat çırpması bile ölümün gölgesinde nasıl soluklanır, anlatıyor. Kendi izini sürerken kaybolanların, sessiz çığlıklarını duyuruyor.