Güven Park

Tamer Gülbek’in *Güven Park*’ı, zamanın ağırlığını ve anın kırılganlığını bir rüzgârın savurduğu tozlar gibi ele alır. Sayfalar arasında dolaşan sözcükler, geçmişin tortularını silkelerken, dilin kendisiyle hesaplaşır. Şiirin sınırlarını zorlayan bir dille yazılmış bu metinler, lirizmin gölgesinde bile keskin bir gerilim taşır. Her satır, hem anlamın hem de biçimin imkânlarını didikler; bir yandan sözcüklerin büyüsünü korurken, öte yandan onları yeni ufuklara iter. Cem Uzungüneş’in de vurguladığı gibi, Gülbek’in şiiri, dilin ve şiirin iç içe geçen sınırlarında bir sıçrama yaratma potansiyeli barındırır. Kısacık bir kitapta, derin bir soluk aldırır.