Güven (Cilt 2)

İstanbul, yine kendi karmaşasını soluyordu. Gökyüzünü kaplayan kara bulutlar, Haliç’in üstünden inip şehri boğan bir kış tehdidi gibiydi. Minareler, kurşuni kubbelerin gölgesinde dimdik duruyor, martılar açlığın pençesinde çırpınırken Boğaz, gelin gibi süzülen tekneleriyle hâlâ gururlu akıyordu. Lüferler, istavritler, uskumrular balıkçı tezgâhlarında yığılmış, torikler kuyruklarını sürükleyerek sokakları süpürüyordu. Kediler, karanlık köşelerde tetikte, sekiz milyonluk bu dev şehir, umutsuz bir bekleyişin içinde nefes alıp veriyordu. Ama ortada bir eksik vardı: Hasan Basri Alp. Polis kayıtlarda adı geçtikçe öfke kabarıyor, her çıkmaza girdiklerinde suç onun sırtına yıkılıyordu. Kimse onu bulmayı ummuyordu artık. İstanbul’un bu huzursuz bekleyişi, yalnızca şehre değil, tüm ülkeye sirayet etmişti. Karanlık, her yanı sarmış, ne zaman dağılacağı belli olmayan bir sis gibiydi.