Güven / Cilt 2

İstanbul, Hasan Basri Alp’in izini kaybettiği günlerde huzursuz bir sessizliğe bürünmüştü. Polisin hummalı aramaları sonuçsuz kalırken, soruşturmanın çıkmaz sokaklarında adı her seferinde bir günah keçisi gibi anılıyordu. Şehrin üstüne çöken kara bulutlar, Haliç’in dingin sularını kapkara bir örtü gibi örtüyor; minareler, kubbeler ve martıların telaşlı kanat çırpışları arasında bir gerginlik dalgası yayılıyordu. Balıkçı tekneleri, Boğaz’ın tuzlu sularında ağır ağır süzülürken, torikler, lüferler ve istavritler tezgahlarda birikmiş, kaderlerine razı bekliyordu. Sokak kedileri, açlığın pençesinde bir o yana bir bu yana savrulurken, sekiz milyonluk şehir, karanlık bir bekleyişin içinde nefesini tutmuştu. İstanbul’un bu kasvetli hali, tüm ülkeye sirayet etmişti sanki; herkes, geleceğin belirsizliğinde kaybolmuş gibiydi.