Gurbetin Müntehir Duyguları

Uzak topraklarda geçen bir hayatın ağır yükünü taşıyanlar vardı; onlar, kimsenin bakmadığı, sesini duyurmadığı çocuklardı. Her gün biraz daha ezilen, itilen, yok sayılan bu ruhlar, acıyı su gibi içtiler, ama ölmediler. Hayat, onlar için bitmeyen bir savaştı; her anı, her nefes, dayanılmaz bir çileye dönüşmüştü. Kurak bir iklimde asılı kalan kavgaları, gökkuşağını görme umuduyla yağmura hasret kaldı. Şiir, bu yüzden sığınakları oldu; kelimeler, onları sarıp sarmalayan tek avuntu. Yaşadıklarını dillendirmenin yolu, belki de bu satırlardan geçiyordu.