Gurbet Yarası

Uzaklık, bazen bir şehirden çok daha fazlasını götürür insanın yanından. Sevdiklerinin sesi, çocukluğunun sokakları, anılarının kokusu... Hepsi birer birer silikleşir zamanla. Gurbet, yalnızca bir coğrafyadan kopmak değil, ruhun derinlerinde açılan bir yaradır. Her nefes alışta, her bakışta hissedilir o burukluk. Yakınların kıymeti, ancak onlardan uzaklaşınca anlaşılır; ellerine dokunamamanın acısı, onsuz geçen her anın yükü omuzlarda taşınır. Ama gurbet sadece sevdiklerinden ayrı düşmek midir? Bazı şehirler de insanlarından uzakta, yalnızlığa mahkûm kalmış gibidir. Kudüs’ün hüznü, Arakan’ın çığlığı, Doğu Türkistan’ın sessizliği... Hepsi birer gurbet hikâyesi değil midir? İnsan bazen kendine bile yabancılaşır; doğruluktan, hakikatten uzakta, kendi içindeki pınara hasret kalır. Bu yara, bir ömür boyu kanamadan durmaz. Belki de en ağır yük, gurbetin deştiği yaralarla yaşamayı öğrenmektir.