Gürbet hikâyeleri

Akşamın alacakaranlığı çökmüş, gün ışığı yerini loş bir parıltıya bırakmıştı. Yine de çiftlik, sanki sabahın ilk ışıklarıyla uyanmışçasına canlıydı. Kuş sesleri havayı doldururken, her köşe neşe ve hareketle dolup taşıyordu. Gölgeler yok olmuş, hüzün izi bile silinmişti ortadan. Toprak, taptaze bir enerjiyle titreşiyor, doğanın bu coşkusu insanın içine işliyordu. Sanki zaman durmuş, her şey durulmuş, dinginleşmişti. Bu an, yaşamın saf ve sade güzelliğini gözler önüne seriyordu.