Günlerden Kırmızı

Kırmızı, yalnızca bir renk değil; doğumun ilk çığlığına, ölümün sessiz vedasına, aşkın ateşine ve öfkenin küllerine karışan bir iz. Polat Özlüoğlu, *Günlerden Kırmızı*’da bu rengin izini sürüyor: acıların bedenlerde bıraktığı izlerden, gökyüzünü büken kederin damlalarına kadar. Türkiye’nin yakın geçmişine, çocukların saf bakışlarından, annelerin bitmeyen hasretine, inatçı direnişlerin gölgesine ve hayata tutunan ölümlerin sesine kulak veriyor. Her satır, kişisel bir hikâyeden çok, kuşakları saran bir yaranın dökümünü sunuyor. Unutmanın, zamanın gerisinde kalmanın yaraları iyileştirmediğini, aksine daha derinlere gömdüğünü anlatıyor. "O gece annem, dal gibi ince bedeninden kopup gelen bir sancıyla sarsıldı. Yüreği ağzına, dili dudağına yapıştı; canı, içinden sökülüp alındı sanki. Odadan odaya savrulması, pencerenin önünde ceylan gibi tetikte beklemesi, iğne ipliğe dönmüş bedeni, delik deşik giysileri, aklı.