Güneşin Battığı Yere

Uzaklarda bir ses, bir nefes arıyor beni... Vuslat, benim için artık bir hüküm: kaçmak yok, teslimiyet var. Hasretin zincirleri boynuma dolandı, hücremde tutsak kaldım. "Gel" demedikçe senin, bu demir parmaklıklar açılmayacak; müebbet cezam affedilmeyecek. Ya beni bu hücreden çıkar ya da sen çık içimdeki hücrelerden... Yoksa "kal" diyeceğim, ne pahasına olursa olsun. Bir kez tadım ölümün acısını, sen bin kez yaşayacaksın içimde. Ben senin için ölürüm belki, peki sen kimin için yaşayacaksın? Hep sustun, hep susturdun... Ne zaman konuşacaksın? "Çok geç" dediğinde mi? Oysa çok geç demek için bile geç kalınmış olacak. Gecikirsen anlayacaksın... Ama o zaman her şey için çok geç olacak.