Güneşi Giymiş Xx

Toprak Şems Tezcan’ın dizelerinde, antik çağların sessiz bırakılmış kadın sesleri gün yüzüne çıkıyor. Sözcükler, ataerkil düzenin inşa ettiği kalıpları kırarken, tarihin tozlu sayfalarında unutulmuş bir kraliçenin izini sürüyor: Kubaba. Onun bedeninden doğan imgeler, yaman toprakların derinliklerinde yankılanıyor. Şiir, bir isyanın ve teslimiyetin iç içe geçtiği anları yakalıyor; bazen öfkeyle haykırıyor, bazen de suskunluğun ağırlığına boyun eğiyor. Her dize, kromozomların ötesinde bir varoluş arayışının peşinde, geçmişle bugünü birbirine dokunduruyor. Kırılgan ama güçlü, yalnız ama kalabalık bir sesin peşinden gidiyor.