Güneşe Dön Yüzünü

Sami'nin anıları, yağmur damlalarının camda izlediği yol gibi akıp gidiyordu. Bir an Fatih’in dar sokaklarında yürüyor, ergenlik günlerine dalıp Kumkapı’nın tuzlu rüzgârında karpuz kabuklarının yüzdüğü denize atlıyor, sonra bir anda Perşembe Pazarı’ndaki hurdacı dükkânında, ilk kazandığı paraların heyecanını yeniden yaşıyordu. Ama en derin huzuru, ilk eşinin yanında buluyordu; sofranın başında dilimlenmiş domatesler, kavun, beyaz peynir, karşısında ise yıllar geçse de özlemini unutamadığı kadın. Onun o yumuşak sesiyle okuduğu şiirler, çocuklarının ilk adımları, Florya’nın kumlarında geçen mutlu günler zihninde canlanıyordu. Ta ki acı bir son gelene dek... Karısının tabutunu izlerken gözyaşları yanaklarından süzülüyor, geçmişin izleriyle dolu bu yolculukta 1940’lardan 1980’lere uzanan bir Türkiye portresi beliriyordu gözlerinin önünde.