Güneş Uykusu

Denizin üzerinde süzülen martı, kanatlarını hafifçe çırparak alçalırken sanki suyu okşar gibiydi. Bir anlığına gagasından düşen şey, adamın tam önüne denk geldi. Balık mıydı, yoksa kopmuş bir simit parçası mı, emin olamadı. Dalgaların minik halkalar çizdiği yere bakakaldı. Su durulunca, yüzeyde kendi yansımasını gördü. Üzerindeki bulutlar, denizi aydınlatan bir tuval gibiydi âdeta. Kendini tanıyamaz oldu birden. Yüzündeki çizgiler, zamanın acımasız izleri... Hastalığın ilk günlerinden beri aynadan kaçtığını fark etti. O an, tereddüt etmeden iskeleden suya bıraktı kendini. Dalgaların arasında kaybolurken, belki de ilk kez huzur bulacaktı.