Güneş Kalır Bir Başına

Güneşin batışı gibi, gençlik de bir gün solup gider; geriye sadece anılar ve portakalın kabuğunda kalan turuncu izler kalır. Bir zamanlar Akdeniz’in sıcak rüzgârlarıyla sarıp sarmalanan yürekler, şimdi Iğdır’ın karlı ovalarında titrer gibi olur. Sevda, kar çiçekleri gibi narin ama dayanıklıdır; sözcükler ise sevdiklerinin yaşlılığına uzanan bir köprü gibidir. Gökyüzünde güneş kararırken, yaklaşan ölüm mü yoksa geçip giden zaman mı, ayırt etmek zorlaşır. Dizlerinin dibinde yayılan duman, belki de aşkın son demleridir. Hüzün, üzüm tanesi gibi ezilmesin diye dudaklarda saklanır; soyulmamış bir portakal gibi, arada bir yuvarlanıp durur zaman. Bu dizeler, kaybolan anların peşinde, sessizce akan bir nehir gibi akıp gider.