Güneş Çavması (2. Kitap)

Uzak bir geçmişte, insanlık henüz çatışmanın adını bile bilmezken, dünya masalsı bir dinginlikle sarılıydı. Paranın gölgesi düşmemiş topraklarda ne yoksulluk ne de zenginlik vardı; aynalar yüzleri güzel ya da çirkin diye ayırmaz, sadece yansıtırdı. Ormanlar kahkahalarla çınlar, ırmaklar berrak akardı. İnsanlar bir tohumun avuçlarında ağacın tüm serüvenini hissedebilirdi. Sevgi, her şeyin özüydü o zamanlar. Yaşam, doğum kadar doğal ve sevgiyle karşılanır, ölüm de öyle... Kimse onu gizlemez, korkuyla anmazdı. Bu dünyadan ayrılmak, çiçek kokulu bir ışığa adım atmak gibiydi; huzur veren, gülümseten bir yolculuk. Herkes o ışığı görür, her gelen gülümsemeyle karşılanırdı. Ölüm, yaşamın bir parçasıydı yalnızca – doğum kadar sade, doğum kadar güzel.