Günce

Bir otopsi masasıyla başlar her şey, tıpkı bir günlük gibi. Misty Marie Kleinman’ın satırları, sıradan görünen bir hayatın içine gizlenmiş çığlıkları fısıldıyor. Göz kamaştıran sahte pırlantaların peşindeki bir kadın; komada, adeta çürüyerek yok olan kocasına sessizce tanıklık eden bir eş. Kimine göre sadece bir garson, kimine göre ise parmaklarının ucunda bir şaheser taşıyan ressam. Waytansea Adası’nın sisli kıyıları, anakaradan kopup gitmek üzere olan bir dünyanın hikâyesini fisıldıyor sanki. Bu sayfalar, bireyin silinip gittiği, başkasının yaşamını sürdürmeye mahkûm edildiği bir kabus gibi. Chuck Palahniuk, Misty’nin güncesini bir tuval gibi kullanarak, ölümsüzlük tutkusunun karanlık yüzünü ve sanatın acımasız gücünü gözler önüne seriyor. Her satır, detayların peşinde koşarken, insanın içine işleyen bir gerçeği de beraberinde getiriyor: Yaşam bazen peri masalı, bazen de hiç bitmeyecek bir kâbus olabiliyor.