Günberi

Günler nasıl da birbirine karışıyor, tıpkı cam kırıklarının keskin hatları gibi. Haluk Demiralp’in *Günberi* adlı şiir kitabı, dağılmanın eşiğinde duran anları yakalıyor; her vedanın ardından geride kalan enkazı değil, o enkazın içindeki kırıkları topluyor. Sonsuzluğun soğuk yüzüne iki ayna tutulunca yansıyan ne? Belki de yalnızca parçalanmışlığın sessiz çığlığı. Yetmiş iki sayfada soluklanan bu metin, sözcükleri birer cam kırıntısı gibi özenle dizerken, okuru da o kırılganlığın içine çekiyor. Her dize, bir yitip gidenin ardından aralanan boşlukta titreşiyor. Demiralp, kaybın ağırlığını hafifleten değil, onu olduğu gibi gösteren bir dil kuruyor. Ne teselli var burada ne de umut vaadi; yalnızca gerçeğin çıplaklığı, zamanın acımasız akışı ve insanın o akışta savrulan gölgesi. Kırık bir çerçevenin ardında ne kalır? Belki de sadece hatırlamanın imkânsızlığı. *Günberi*, o imkânsızlığın peşine düşüyor.