Günaydın Gece

Munzur’un serin sularında çocukluğunun izlerini süren bir adam, zamanın acımasız akışına karşı durmaya çalışır. Bedeni büyüdükçe ruhu daralır, geçmişin o saf anları silinmez bir özlemle yüreğinde çarpar. Beton duvarlar arasında sıkışan günler, bir zamanlar koşarak geçtiği toprakların yerine geçer. Keşke büyümek zorunda olmasaydı. Keşke her şey, ilk bakıştaki o masumiyetle kalsa, sarılmalar dertleri eritse, sözler dudaklarda takılı kalmasa. Ama artık çocuk değil. Yetişkinliğin ağırlığı altında ezilirken, bir zamanlar kendini ezmek zorunda kalacağını kim bilebilirdi? Gözleri hâlâ o eski parıltıyı arar, ama bulduğu sadece geçip giden zamanın soğuk yansımasıdır.