Gün Işırken

Kızılımsı toprağın üzerinde, uzaklaşan bir siluet beliriyordu. Deve mi, yoksa at mıydı bindiği? Seçemiyordu. Kayanın gölgesine yaslanmış, zamanı geriye sarmakla meşguldü. Her denemede, attığı küçük adımlar geleceği etkilemiyor, derviş yine aynı yavaşlıkla uzaklaşıyordu. Gözleri, sanki görünmeyen bir kalabalığın bakışlarını taşıyordu. Uykusu bölündüğünde, sadece birkaç dakika geçmişti. Yeniden daldığında, parçalanmış görüntüler, sesler ve mekanlar zihnini delik deşik ediyordu. Değişmeyen tek şey, o uzaklaşan figürdü. Acaba başka bir yol var mıydı?