Gün Bitti

Güneşin son ışıkları dağların ardında kaybolurken, toprak derin bir nefes alır. Tohumun güneşe duyduğu özlem gibi, dudaklarda kalan yalvarışın gölgesi de bekler. Bu an, yeryüzünün sessiz teslimiyetidir – İbrahim’in boynunda dolaşan bıçağın ağırlığı gibi. Temmuz sıcağı, göz kapaklarına düşen özlemin izlerini taşır; sofrasında açılan bir çift göz, yerini bilmez bir arınma arayışıdır. Ömrün tam ortasında, köz gibi yanan aşk ve dua, ölümle dans eder. Kendinden geçtikçe, gün ortası bir yara gibi açılır. Acının ve umudun kesiştiği bu sınırda, zaman durur; geriye sadece bekleyişin ve teslimiyetin izleri kalır. Her satır, bir nefesin peşinde koşan sözcüklerle örülmüş.