Gün Batımında Sabahı Aramak

Yaşadığımız yolculukların çoğunda, farkında olmadan ruhumuzu geride bırakırız. Adımlarımız ilerler, ama eksik bir şeyler vardır hep; dönüp bakmayı unuttuğumuz o iç ses, o derinlik. Oysa okumak, tam da bu eksikliği gideren bir yolculuktur. Sayfalar arasında dolaşırken kelimeler, gözlerden zihne, oradan da ruhun en gizli köşelerine süzülür. Dışarıdaki dünyanın gürültüsü yerini iç sesimize bırakır; görünenin ardındaki gerçeğe doğru bir yolculuk başlar. *Gün Batımında Sabahı Aramak*, ne şiir kitabı ne de kurmaca bir hikâye. O, yaşanmış anların, samimi duyguların ve çıplak düşüncelerin izini sürüyor. Değeri, karmaşık olmamasından geliyor belki de; tıpkı taş bir yapının, süslü mabetlere rağmen insanları kendine çekmesi gibi. Basit görünen şeylerin, aslında ne kadar derin olabileceğini hatırlatıyor bize. Kâbe’nin taşından söz eder gibi, kelimelerin de nasıl sıradanlıktan çıkıp anlam yüklendiğini gösteriyor.