Gün Batımında Leyla

Günlerin ağırlığı altında ezilen sessizliklerimiz var; söyleyemediklerimiz, fısıldamaya cesaret edemediğimiz anılar. Karanlık çökerken, kızıllığın büyüsüne kapılmadan önce, içimizdeki parçaları tek tek toplamaya başlarız. Bazen suskunluk, en yüksek sesimiz olur; kelimeler yerine bakışlarla, dokunuşlarla anlaşırız birbirimizi. Yazmak, bu suskunluğun kâğıda dökülmüş hali gibidir: eksik, yarım, ama samimi. Her yeni gün, geçmişin gölgesinde bir başlangıçtır; belki biraz daha umutlu, belki daha yorgun. Zaman, kapıda beklerken içimizdeki ses bazen kaçmak, bazen de susturulmak ister. Kelimelerin sırrı, bazen çözülmek istemez; bazen de çözüldüğünde anlamını yitirir. Önemli olan, geçmişe ve geleceğe sessiz bir "teşekkür"dür. Gün batımının ardından açılan yeni sayfada, dosyalarımızı kapatır, yarınlara bakarız.