Gün Batarken Heybemde

Gökyüzüne ne yaptım da bu hüzünlü bekleyiş başıma çöktü, bilemiyorum. Aslında belki de boşuna üzülüyorum; mavi semayı özleyen bu saf yürek, yalan dünyada gün yüzü görmüş olanları iyi tanır. Eskiden gökyüzü hep masmaviydi, çocuklar korkusuzca yukarı bakardı. Şimdiyse neden anlamazlar, neden bir kuşun sözüne bile inanmazlar? Kara bulutların delinmeyeceği kuralı yoktu ya, daraldıkça aradan soluk almaya çalışırdık. Farkında olmadan çağdaşlık adına dinamit koyduğumuzu, eşitlik vaatlerinin altında ezildiğimizi bilmeden... Bu devirde her şeyin bedeli ağır, ama kimse ödemek istemiyor.