Gümüş Sahiller

Yağmur, camlara usulca dokunurken dışarıda gri bir perde iniyordu. Her şey bulanık, her şey aynı; o bildik hüzün, o tanıdık sis. Bir an durdu zaman, kahkahalar soldu. Ela'nın parmakları, narin bir dokunuşla bileğindeki yavruağzı renkli bilekliği kavradı. Gözlerindeki bal rengi pırıltılar, içindeki sarı menekşelere takılıp kaldı. Sonbahar yaprakları, kızılıyla kahvesiyle havada uçuşuyor; geçmiş aşklar gibi dans ediyordu rüzgârda. Oysa bu an, sevinçlerin, tutkuların, alev alev yanışların anıydı. Gün batımının turuncusu gökyüzünü sararken, ayrılık rüzgârları da esmeye başlamıştı. Fırtınalar kopuyor, kederli bir senfoni çalıyordu kulaklarında. Aynı sokaklar, aynı kaldırımlar... Nereye kaçsa boşuna. Hayat, bu çıkmazlarda eriyip gidecek miydi? Gözlerinin önünde silinip giden bir ömür müydü bu? Onunla birlikte gökyüzü bile daha renkliydi sanki. Yalnızlığın grisi, birlikte silinmişti. "Hani hayatım, hani.