Gümülcine Şehreküstü İlk Mektebi

1950'li ve 1960'lı yıllarda Batı Trakya'nın Gümülcine kentinde Türk çocuklarının eğitim gördüğü sekiz ilkokul bulunuyordu. Bu okulların yarısında Latin harfleriyle Türkçe dersler işlenirken, diğer yarısında hem yeni Türk alfabesi hem de Osmanlıca öğretiliyordu. Devletin resmi dili Yunanca ise tüm okullarda zorunluydu. Peki, neden bazı okullar dört alfabeyle eğitim verirken diğerleri iki alfabeyle yetiniyordu? Bu sorunun cevabı, dönemin karmaşık eğitim yapısını gözler önüne seriyor. Yazar, kendi öğrencilik yıllarından bir anısını da paylaşıyor: 1967'de bir arkadaşıyla birlikte Türkiye'nin Gümülcine Başkonsolosluğu'na giderek eğitimlerine Türkiye'de devam etmek istediklerini belirtirler. Kültür ataşesinin, okullarının adını duyunca verdiği tepki ise düşündürücüdür: "Demek işler kökünden bozuk!" İşte bu kitap, o "kökünden bozuk" olarak nitelenen Şehreküstü İlk Mektebi'nin hikâyesini, dönemin eğitim.