Gülyüzlüm

Sevinç Çokum, *Gülyüzlüm*’de köyden şehre uzanan yolculuğun izlerini, bir anne ile kızının sessiz direnişinde anlatıyor. Ayşenaz’ın büyüyen dünyasıyla annesinin geçmişi arasında sıkışan bu hikâye, aidiyetin ve yabancılaşmanın ince çizgisinde ilerliyor. Şehir, beton yığınları arasında kaybolurken, kırların çıplak ağaçları ve mor dağları bellekte iz bırakıyor. Gülyüzlüm, kızına "Sana emanet" diyerek vedalaşan bir annenin omuzlarına yüklenen sorumluluğu taşıyor. Ayşenaz ise, annesinin eteğine tutunmadan, kendi yolunu çizmeye çalışıyor. İkisi de kaybetmenin ağırlığını hissediyor; biri yenilginin eşiğinde sorup duruyor kendine, diğeri ise geçmişin akıntısına kapılmadan ilerlemeye çalışıyor. Ayrılık, bu iki kadının hayatında bir kader gibi tekrarlanıyor, her defasında daha derin bir anlam kazanıyor.