Gülüşüne Gizlediğim Öyküler

Prag’ın sisli akşamında, Şarl Köprüsü’nden yayılan caz ezgileri, nehrin kıyısına kadar süzülüyordu. Biraz ötede, org çalan kör bir kadın, sanki onları fark etmişçesine aryalarını yükseltmişti. İki sevgili, Nazım’ın dizelerinin büyüsüyle köprünün üzerinde adeta dans eder gibiydiler; aşkları, şehrin gizemli atmosferinde derinleşiyordu. Ardından, nehir boyunca yürüyüşe çıktılar, bir yıl önce birlikte oturdukları banka yeniden kavuştular. Karşılarındaki kale, Binbir Gece masallarından fırlamış gibiydi; gölgesi, suda titreşen ışıklarla dans ediyordu. Her adımda, geçmişle bugün iç içe geçiyor, anılar taze bir heyecanla canlanıyordu.