Gülümün Açtığı Sabah

Gonca o sabahı farklı bir ağırlıkla karşıladı. İçindeki boşluk, kanatları düşmüş bir kuşun sessiz çığlığı gibiydi. Umutsuzluğun soğuk eli boğazına yapışmış, her nefes alışında daha da sıkıyordu. Gözleri, ufku aydınlatan güneşe takıldığında bile içindeki karanlık dağılmadı. Yalnızlık, daha şimdiden etrafını sarmış, konuşacak gücü bile bırakmamıştı. Çaresizliğin sınırlarında dolaşan bu sabah, sanki sonsuza dek sürecekmiş gibi geliyordu ona.