Güle Güle Sevgilim

Yağmurun sesi perdeleri dövüyor, karanlık bir tren geçip giderken içindeki ağırlıkla uyanıyorsun. O an, farkında olmadan bir selamın nasıl da beklenmedik bir yerden geldiğini düşünüyorsun. Belki de ölü bir kuşun tüyleri kadar hafif, yalnızlıkla örülmüş bir gecenin ortasında. Yüreğin, bir sapan lastiğine takılmış taş gibi sertleşiyor; içine dolan, bitmek bilmeyen bir günahın telaşıyla ağlıyorsun. Tutsaklığın zincirlerini kırarcasına dünyanın bütün pencerelerini aralıyorsun. Ve sonunda, o sessiz vedanın kelimeleri dökülüyor dudaklarından: Güle güle sevgilim... Bu dizeler, kaybolan bir aşkın izini sürerken, yüreğin derinliklerinde yankılanan hüzünle buluşuyor. Sözcükler, ince bir sızı gibi akıyor sayfalardan; her biri, unutulmuş bir anının gölgesinde dans ediyor.